spreker

foto: Open Universiteit, Emmen

Toen ik ongeveer vijftien jaar oud was kreeg ik belangstelling voor gedichtjes, soms gedichten, en af en toe zelfs complete drama's op rijm. Ik kende hele lappen tekst uit het hoofd en trad daarmee op als er ergens een feestje was. Ook speelde ik een poosje mee met een cabaretgroepje met liedjes en conferences. Als student-assistent maakte ik mijn televisiedebuut toen de afdeling een cursus ethologie moest organiseren voor een uit de hand gelopen aantal studenten psychologie. Zoveel mensen kon je niet allemaal onder begeleiding voor een aquarium met stekelbaarsjes zetten. Er moest een nieuwe dimensie aan het onderwijs worden toegevoegd. Daarvoor werden professionele filmers ingehuurd. Het laboratorium werd vol gezet met TV monitors. De assistenten mochten voor de camera's hun kunstjes vertonen. Ik deed dat met volle overgave, en ook met veel plezier.

Als onderzoeker moest ik zo af en toe mijn zegje doen, bijvoorbeeld over kemphanen op congressen. Dat ging soms van een leien dakje, maar ook wel eens stroef als het publiek erg kritisch was of de locatie boeiender dan het congres. Als docent aan de Open Universiteit waren er aanvankelijk nauwelijks mogelijkheden om die sprekerstalenten verder te ontwikkelen. Er moest vooral geschreven worden. Pas later kwam daar mondjesmaat ook het begeleiden van studenten bij, een enkele keer kon ik me daarbij uitleven in het gesproken woord. Voor de faculteit trad ik af en toe op als redenaar bij bijzondere gelegenheden. Na afloop was daar veel waardering voor, maar volgens mijn eigen inschatting - na het terughoren van registraties - had het meestal veel beter gekund.

Na  een voltooide loopbaan sta ik toch nog af en toe achter de lessenaar voor allerlei groepen. Soms gevraagd door de Open Universiteit of een andere onderwijsinstelling, soms voor verenigingen, soms voor een masterclass met bestuurders en ondernemers. 

 

contact via e-mail: johan-van-rhijn@wxs.nl